«Εμείς και αυτοί»

0
106

ΑΠΟΨΕΙΣ

26 Φεβρουαρίου 2023

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη*

(Φωτογραφία αρχείου: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ)

Φωτογραφία αρχείου: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Τελικά αποδείχτηκε τι πραγματικά είναι ο Νόμος 4648/2019 περί της Ψήφου των Αποδήμων. Μια φάρσα, ένα φιάσκο, που προσβάλει τους αποδήμους και αναδεικνύει τη μικρότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας. Μια ντροπή για όσους τον εμπνεύστηκαν και τον ψήφισαν. Για όσους πανηγύρισαν και χειροκρότησαν για τη «συναίνεση». Για όσους ψήφισαν την αλλαγή του Συντάγματος για να εξυπηρετηθούν κομματικές σκοπιμότητες. Στίγμα στο μέτωπο κάθε μέλους του πολιτικού κόσμου της Ελλάδας μας που το δικαιολόγησε με τη ρήση ότι η «πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού». Σαν να έγινε με αποκλειστικό σκοπό να διχάσει τον Ελληνισμό. Να τον κάνει Εμείς και Αυτοί. Εκανε το δικαίωμα της ψήφου δύο ειδών. Των γηγενών και των Αλλοδαπών. Οι Ελληνες της Ελλάδας είναι ισόβια Ελληνες οι δε Απόδημοι παύουν όταν περάσουν 35 χρόνια. Οι γηγενείς ψηφίζουν πρόσωπα που ξέρουν, οι Απόδημοι αυτούς που θα τους υποδείξει το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Από ό,τι διαβάζω, από τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών που ζουν εκτός Ελλάδας και έχουν την ελληνική ιθαγένεια, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου Εσωτερικών, εκτιμάται ότι θα εγγραφούν στους Ειδικούς Εκλογικούς Καταλόγους περί τους 15.000 μέχρι 20.000. Πενιχρά αποτελέσματα ενός νόμου που με τόση υπερηφάνεια εθέσπισε η Ελληνική Βουλή. Η Αντιπολίτευση πέτυχε αυτό που επεδίωκε και η κυβέρνηση προσπαθεί να δικαιολογήσει το λάθος της υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα της «συναίνεσης». Αναγνωρίζω τη σπουδαιότητα της «συναίνεσης», η οποία, δυστυχώς, λείπει από την ελληνική πολιτική, αλλά γιατί θα έπρεπε η Ψήφος των Αποδήμων να γίνει η Ιφιγένεια για την επίτευξή της; Θα μπορούσαν να ομονοήσουν σε ένα νομοσχέδιο της παιδείας, της υγείας, της εξωτερικής πολιτικής, της ενέργειας και σε άλλα νομοσχέδια που συζητούνται και ψηφίζονται στο Κοινοβούλιο. Ασφαλώς γιατί το Νομοσχέδιο για την ψήφο των Αποδήμων, δεν έχει πολιτικό κόστος και γιατί ό,τι ψήφο πάρουν παραπάνω, αυτή θα είναι έξτρα από ό,τι θα έπαιρναν. Ηξεραν πολύ καλά ότι με αυτό το τέρας νομοσχέδιο δεν θα εγγραφούν πολλοί στους Ειδικούς Εκλογικούς Καταλόγους και έτσι δεν θα χρειαζόταν οι πολιτικοί υποψήφιοι να ταξιδεύουν στο εξωτερικό για την προεκλογική τους εκστρατεία.

Παρακολούθησα τότε τη συζήτηση στη Βουλή και θυμάμαι πόσο οργίστηκα και συγχρόνως πόσο τους λυπήθηκα. Ηταν αξιολύπητο να βλέπεις αντιπροσώπους του ελληνικού λαού να ανεβαίνουν στο βήμα και να προσπαθούν, όλοι, με το δικό του ο καθένας τρόπο, να δικαιολογήσουν τα εμπόδια που επρότειναν για να μη ψηφίζουν οι Απόδημοι στις εκλογές. Και η βασική τους γραμμή ήταν ότι «αυτοί» ζουν μακριά από την πατρίδα και δεν μπορούν να εκτιμήσουν τι πραγματικά συμβαίνει. (Οπως ξέρει η γριά μάνα που τις δίνει ο γιος της συμπληρωμένο το ψηφοδέλτιο και το ρίχνει στην κάλπη). Αγνοούν τελείως ότι «αυτοί» αγαπάνε την πατρίδα που γεννηθήκαν και θέλουν να είναι μέρος της εκεί πολιτικής διαδικασίας. Αγνοούν τελείως ότι, αφού είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους του τόπου γεννήσεώς μας, έχουν όχι μόνον το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να ψηφίζουν χωρίς κανένα περιορισμό. Αγνοούν ότι τα νέα μέσα επικοινωνίας μας δίνουν τη δυνατότητα να ξέρουμε με την παραμικρή λεπτομέρεια κάθε στιγμή τι γίνεται, όχι μόνο στην πατρίδα, αλλά και όλο τον κόσμο. Οπως επίσης σκοπίμως αγνοούν ότι έχουμε περιουσίες εκεί και πληρώνουμε φόρους.

Κρίνοντας από τον εαυτό μου, λείπω περισσότερο από 35 χρόνια και σύμφωνα με το νόμο δεν έχω δικαίωμα να ψηφίζω, νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος των ομογενών είχαν τα δικαιολογητικά, αλλά δεν προσπάθησαν να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους του εξωτερικού γιατί θεώρησαν υποτιμητικό να συμβάλουν στην επιτυχία αυτού του νομοσχεδίου τέρατος, που τους κάνει πολίτες δεύτερης κατηγορίας και τσόντες του πολιτικού κατεστημένου της πατρίδας μας.

Είναι απόλυτη ανάγκη το πολιτικό κατεστημένο της πατρίδας μας να αναγνωρίσει ότι η ενότητα του Ελληνισμού είναι εθνική αναγκαιότητα και ότι είναι απόλυτη ανάγκη να διατηρηθεί σαν το πιο πολύτιμο στοιχείο της ύπαρξής μας σαν Εθνος.

Μετά την αποτυχία αυτού του φιάσκου, το πολιτικό κατεστημένο της πατρίδας μας, θα πρέπει να αναγνωρίσει το λάθος του και να καταργήσει αυτόν το διχαστικό νόμο και να θεσπίσει άλλον, με μόνο αντικείμενο τον τρόπο εξασκήσεως του εκλογικού μας δικαιώματος από τον τόπο που ζούμε. Και αυτή τη στιγμή νομίζω πως ο πιο κατάλληλος νόμος είναι να καθιερωθεί η Επιστολική ψήφος.

Καταλήγοντας, επαναλαμβάνω ότι η ενότητα του Ελληνισμού δεν πρέπει να θυσιαστεί για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

* Ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης είναι πρώην πρόεδρος του Πανηλειακού Συλλόγου Νέας Υόρκης.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το κοιμητήριο της κατεχόμενης Αμμοχώστου όπου θάφτηκαν οι περισσότεροι από τους νεαρούς Τουρκοκυπρίους, μέλη της ομάδας βόλεϊ που έπεσαν θύματα του φονικού σεισμού στην Τουρκία, επισκέφθηκε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, επικεφαλής αντιπροσωπείας του κόμματος.